ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑ
ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ
Θες, λοιπόν, να σου πω την ιστορία της ζωής μου.
Οπως σου είπα, δουλειά μου είναι να παίρνω συνεντεύξεις.
Είμαι συλλέκτης ζωών.
Ραδιοφωνικός σταθμός ΚFRC FΜ.
Θα χρειαστείς πολλές κασέτες.
Εχω τσάντα γεμάτη κασέτες.
Με ακολούθησες ως εδώ;
Μάλλον σε ακολούθησα.
Φαινόσουν πολύ ενδιαφέρων.
Εδώ μένεις;
Οχι.
Είναι ένα απλό δωμάτιο.
Τι λες; Αρχίζουμε;
Τι δουλειά κάνεις;
Είμαι βρικόλακας.
Πρώτη φορά το ακούω αυτό.
Κυριολεκτείς, δηλαδή;
Ασφαλώς.
Σου είχα στήσει παγίδα στο δρομάκι.
Σ' έβλεπα που με παρακολουθούσες.
Και μετά άρχισες να μιλάς.
Στάθηκα πολύ τυχερός.
Ισως σταθήκαμε τυχεροί και οι δύο.
Είπες ότι...
...μου είχες στήσει παγίδα.
Τι θα έκανες; Θα με σκότωνες; Θα μου έπινες το αίμα;
Ναι...
...αλλά τώρα μην σε ανησυχεί αυτό.
Πιστεύεις ειλικρινά ότι είσαι βρικόλακας, έτσι;
Δεν μπορούμε ν' αρχίσουμε έτσι.
Περίμενε ν' ανάψω το φως.
- Αρέσει στα βαμπίρ το φως; - Το λατρεύουμε.
Ηθελα μόνο να σε προετοιμάσω.
Μην φοβάσαι.
Χρειάζομαι την ευκαιρία που μου δίνεις.
Πώς διάολο το έκανες αυτό;
Οπως το κάνεις κι εσύ.
Μια σειρά από απλές κινήσεις...
...πολύ γρήγορες για να τις δεις.
Είμαι σάρκα και αίμα...
...αλλά δεν είμαι άνθρωπος.
Επαψα να είμαι άνθρωπος πριν διακόσια χρόνια.
Πώς να σε ησυχάσω;
Ν' αρχίσουμε σαν τον Δαβίδ Κόπερφιλδ;
Γεννήθηκα.
Μεγάλωσα.
Ν' αρχίσουμε με τη γέννησή μου στο σκότος, όπως λέω;
Από κει πρέπει ν' αρχίσουμε, δεν νομίζεις;
Δεν μου λες ψέματα, έτσι;
Γιατί να πω ψέματα;
Το 1791 ήταν η χρόνια που συνέβη.
Ήμουν 24 ετών.
Πιο νέος από όσο είσαι τώρα εσύ.
Οι εποχές ήταν διαφορετικές. Ήμουν ήδη άνδρας.
Κύριος μιας φυτείας νότια στη Νέα Ορλεάνη.
Η σύζυγός μου πέθανε στη γέννα.
Mισός χρόνος πέρασε από τότε που έθαψα σύζυγο και βρέφος.
Ευχαρίστως θα τους αντάμωνα.
Ο χαμός τους με πλήγωνε.
Aδημονούσα για τη λύτρωση.
Ήθελα να χάσω τα πάντα.
Τον πλούτο μου.
Την έπαυλή μου.
Τα λογικά μου.
Πόσους άσους έχει η τράπουλα;
Με αποκαλείς κλέφτη;
Σε αποκαλώ ελεεινό κατακάθι!
Σου λείπει η πεποίθηση. Τόλμησέ το!
Πάνω απ' όλα πρόσμενα τον θάνατο...
...τώρα είμαι βέβαιος.
Τον προσκαλούσα.
Λύτρωση από την τυραννία της ζωής.
Η πρόσκλησή μου ήταν ανοιχτή σε όλους.
Στην πόρνη πλάι μου.
Στον μαστροπό που ακολουθούσε.
Την πρόσκληση, όμως, δέχτηκε ένας βρικόλακας.
Τα λεφτά σου, μην πεθάνεις!
Ζητάς τον θάνατο ακόμα;
Η μήπως τον γεύτηκες αρκετά;
Αρκετά.
Mε άφησε κει, στις όχθες του Mισισιπή...
...κάπου ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.
Ποιος είσαι; Τι γυρεύεις στην κατοικία μου;
Ηρθα να εκπληρώσω τις προσευχές σου.
Η ζωή σου δεν έχει πια νόημα, σωστά;
Το κρασί δεν έχει γεύση.
Το φαγητό σε αηδιάζει.
Δεν υπάρχει λόγος για να ζήσεις, σωστά;
Κι αν αυτά σου τα ξαναδώσω;
Θα ξεριζώσω τον πόνο...
...και θα σου χαρίσω άλλη ζωή.
Μια ζωή αληθινά αφάνταστη.
Και μπορείς να τη χαίρεσαι στους αιώνες.
Ασθένειες...
...και θάνατος...
...δεν θα μπορούν πλέον να σε αγγίξουν.
Μην φοβάσαι.
Θα σου δώσω την επιλογή...
...την οποία...
...δεν μου έδωσαν ποτέ.
Το πρωί δεν ήμουν ακόμα βαμπίρ...
...κι είδα το τελευταίο ξημέρωμα.
Το θυμάμαι απόλυτα...
...αν και δεν θυμάμαι ξημέρωμα άλλο πριν από αυτό.
Παρακολούθησα όλο του το μεγαλείο τελευταία φορά...
...σαν να ήταν το πρώτο.
Ύστερα αποχαιρέτησα το ηλιόφωτο...
...και κίνησα να γίνω...
...αυτό που έγινα.
Αποχαιρέτησες το φως;
Σε αφαίμαξα...
...ως το σημείο του θανάτου.
Αν σε αφήσω εδώ...
...θα πεθάνεις.
Η...
...μπορείς να μείνεις πάντα νέος, φίλε μου...
...όπως είμαστε τώρα.
Πρέπει, όμως, να μου πεις.
Θέλεις να έρθεις...
...ή όχι;
Το σώμα σου πεθαίνει.
Μην δίνεις σημασία.
Συμβαίνει σε όλους μας.
Κοίτα τώρα...
...γύρω σου με μάτια του βρικόλακα.
Τι είδες;
Κάτι απερίγραπτο.
Σαν να ρωτάς τον ουρανό τι βλέπει.
Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Σαν να κινήθηκε το άγαλμα.
Ο κόσμος είχε αλλάξει, αλλά είχε μείνει ο ίδιος.
Bρικόλακας νεογέννητος, έκλαιγα στην ομορφιά της νύχτας.
Θέλεις άλλο ένα τσιγάρο;
Δεν σ' ενοχλεί, έτσι;
Δεν κινδυνεύεις να πεθάνεις από καρκίνο, έτσι;
Δεν νομίζω.
Τι γίνεται με τους σταυρούς;
Μπορείς να τους κοιτάξεις;
Μου αρέσει πολύ να κοιτάω τους σταυρούς.
Και οι πάσσαλοι στην καρδιά;
Ανοησίες.
Και τα φέρετρα;
Τα φέρετρα, δυστυχώς, είναι μια αναγκαιότητα.
Μην ανησυχείς.
Σύντομα...
...θα κοιμάσαι βαθιά, όσο βαθιά δεν κοιμήθηκες ποτέ.
Οταν ξυπνήσεις...
...θα σε περιμένω εγώ...
...και ολάκερος ο κόσμος.
Aνακάλυψα ότι και το αίμα ήταν μια αναγκαιότητα.
Ξύπνησα το βράδυ με μια πείνα που δεν είχα νιώσει ποτέ.
Οταν το γευτείς αυτό...
δεν θα ξαναπάς σε άλλο καπηλειό.
Νομίζεις;
Κι αν προτιμώ τα χείλη σου να γευτώ;
Τα χείλια μου είναι ακόμη πιο γλυκά.
Ο φίλος μου...
...θα έπρεπε να δοκιμάσει αυτά τα χείλη.
Είναι το...
...φιλί του...
...βαθύ...
...όσο και το δικό σου;
Βαθύτερο, ακριβή μου.
Δεν θα πάρω τη ζωή της.
Την πήρα εγώ για χάρη σου.
Τίναξε τα πέταλα...
...αγαπητέ μου φίλε.
Είναι τόσο εύκολο που σχεδόν τους λυπάμαι.
Θα συνηθίσεις τους σκοτωμούς.
Ξέχνα την τυραννία της ζωής.
Σύντομα θα τα μάθεις όλα.
Δεν πεινάς, κύριε;
Aντιθέτως, αγαπητή μου.
Μπορεί να φάει ολόκληρη την αποικία.
Θα το τελειώσω.
Άφησέ μας.
Υποκρίσου, ανόητε!
Θα προδοθούμε.
Είμαστε τυχεροί που έχουμε τέτοιο σπίτι.
Υποκρίσου ότι πίνεις.
Τόσο όμορφο κρύσταλλο, ας μην πάει χαμένο.
Ξέρω.
Το αίμα παγώνει πολύ γρήγορα.
Μπορούμε να ζήσουμε με αυτό;
Με το αίμα ζώων;
Δεν θα το αποκαλούσα ζωή, αλλά επιβίωση.
Χρήσιμη λύση, όταν ταξιδεύεις με πλοίο.
Τώρα, τα πάντα στον κόσμο διαθέτουν κάποια...
Γοητεία.
- Με κούρασε η φλυαρία. - Ζούμε και χωρίς φόνους.
Είναι πιθανόν.
Τα πάντα είναι πιθανά.
Δοκίμασέ το μια βδομάδα.
Ελα στη Νέα Ορλεάνη να σου δείξω μια αληθινή διασκέδαση.
Ο Λεστάτ σκότωνε δυο ή και τρεις σε μια νύχτα.
Mια δροσερή, νεαρή κοπέλα...
...ήταν το αγαπημένο του για ν' αρχίσει η βραδιά.
Για δεύτερο πιάτο προτιμούσε έναν χρυσό, όμορφο νεαρό.
Mα, ο φαντασμένος μέσα του, προτιμούσε την υψηλή κοινωνία.
Το αίμα των αριστοκρατών τον συγκινούσε πολύ.
Το τέχνασμα είναι να μην το σκέφτεσαι.
Βλέπεις εκείνη;
Η χήρα Σεντ Κλερ.
Εβαλε τον υπέροχο δανδή να δολοφονήσει τον σύζυγό της.
Πώς το ξέρεις;
Διάβασε τις σκέψεις της.
Δεν μπορώ.
Το σκοτεινό χάρισμα διαφέρει στον καθένα.
Ενα είναι βέβαιο. Αποκτούμε δύναμη με τον καιρό.
Πίστεψέ με.
Κατηγόρησε κάποιο σκλάβο για τον φόνο του.
Φαντάσου τι του έκαναν.
Οι κακοποιοί είναι πιο εύκολοι και έχουν καλύτερη γεύση.
Πού πηγαίνουμε;
Πουθενά.
Ειλικρινά, νεαρέ, μ' εκπλήσσεις!
Είμαι αρκετά μεγάλη για να είμαι γιαγιά σου.
Ξυπνάς μέσα μου παλιά μελωδία.
Τη θυμάμαι.
Φονιά!
Τα κανίς μου!
Σκότωσε τις μικρές μου πεταλούδες!
Μεμψίμοιρε και δειλέ βρικόλακα...
...που σκοτώνεις ποντίκια και σκύλους. Θα μας ξέκανες!
Με καταδίκασες στην κόλαση!
Εγώ δεν γνωρίζω κόλαση.
Ετσι σε προτιμώ!
Θυμός! Οργή!
Γι' αυτό σε επέλεξα!
Δεν μπορείς να με σκοτώσεις, Λούι.
Για να τραφείς...
...σκότωσε ό, τι θέλεις.
Αρουραίους, κοτόπουλα...
...σκύλους.
Εγώ δεν θ' αναμιχθώ...
...και θα σε βλέπω ν' αλλάζεις φέρσιμο.
Να θυμάσαι, όμως.
Η ζωή σου χωρίς εμένα...
...θα ήταν ακόμα πιο...
...αφόρητη.
Να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.
Στο Παρίσι ένας βρικόλακας πρέπει να είναι έξυπνος.
Εδώ χρειάζεσαι μόνο ένα ζευγάρι κυνόδοντες.
Κατάγεσαι από το Παρίσι;
Οπως και ο δημιουργός μου.
Κάτι πρέπει να έμαθες από εκείνον.
Δεν έμαθα τίποτα.
Δεν μου έδωσε επιλογή, το ξέχασες;
Πρέπει να γνωρίζεις το νόημα.
Γιατί να γνωρίζω αυτά τα πράγματα;
Εσύ τα γνωρίζεις;
Αυτός ο θόρυβος...
...κοντεύει να με τρελάνει!
Τόσες βδομάδες εδώ και μόνο θόρυβο ακούμε!
Ξέρουν για μας.
Είδαν να τρώμε σε άδεια πιάτα, να πίνουμε από άδεια ποτήρια.
Ελα...
...στη Νέα Ορλεάνη τότε.
Ηρθε η παρισινή όπερα. Θα δοκιμάσουμε γαλλική...
...μαγειρική.
Συγχώρησε με, εξακολουθώ να σέβομαι τη ζωή.
Σύντομα θα τελειώσουν τα κοτόπουλα.
Mεσιέ Λουί...
...δεν θέλετε να δειπνήσετε;
Ανησυχούμε για σας, αφέντη.
Πότε βγαίνετε με το άλογο;
Γιατί δεν έρχεστε στους κοιτώνες των σκλάβων;
Παντού υπάρχει θάνατος.
Είστε ακόμη ο αφέντης μας;
Δεν σε χρειάζομαι άλλο, Ιβέτ.
Πρώτα θέλω να με ακούσετε.
Διώξτε τον φίλο σας.
Οι σκλάβοι τον φοβούνται...
...και φοβούνται κι εσάς.
Με φοβίζει ο εαυτός μου.
Ακούστε με!
Ο τόπος είναι καταραμένος!
Κολασμένος!
Ο αφέντης σας είναι διάβολος!
Φύγετε όσο προλαβαίνετε! Είστε ελεύθεροι!
Τρέξτε!
Σωθείτε!
Τέλεια! Τέλεια!
Κάψε το σπίτι! Κάψε ό, τι μας ανήκει!
Θα ζούμε στα λιβάδια σαν ζώα!
Νόμιζες ότι θα τα είχες όλα.
Πού βρισκόμαστε;
Πού, νομίζεις, ανόητε φίλε μου;
Βρισκόμαστε σε όμορφο, ελεεινό νεκροταφείο.
Ευχαριστημένος;
Τούτος ο τόπος σου ταιριάζει;
Ανήκουμε στην κόλαση.
Κι αν δεν υπάρχει κόλαση...
...ή δεν μας θέλουν εκεί; Το σκέφτηκες;
Yπήρχε κόλαση.
Όπου κι αν πηγαίναμε, ήμουν στην κόλαση.
Ενοικιάσαμε δωμάτια στο λιμάνι της Ν. Ορλεάνης.
Η φίλη σου μεθάει εύκολα.
Μην ανησυχείς.
Θα ζεστάνω το παγωμένο σου πετσί καλύτερα από κείνη.
Νομίζεις;
Μα...
...είσαι ήδη ζεστός!
Το τίμημα είναι μεγάλο.
Εξουθένωσα την ωραία φίλη σου.
Απαλή.
Τόσο απαλή.
Σε φαντάζομαι ξαπλωμένη σε σατινένιο κρεβάτι.
Πώς τα λες!
Ξέρεις τι είδους κρεβάτι;
Να σβήσουμε τα φώτα;
Και ύστερα σβήσε το φως.
Μα όταν θα σβήσω το δικό σου φως...
...δεν θα μπορώ...
...ξανά ζωής πνοή να του χαρίσω.
Είναι μοιραίο να μαραθείς. (Οθέλλος)
Για σένα, Λούι.
Προσποιήσου ότι είναι κρασί.
Δεν έχει πεθάνει!
Αρνείσαι εκείνο που θα σου χαρίσει την ηρεμία.
Είμαστε αρπακτικά αμέριμνα λόγω της οξυδέρκειάς μας!
- Η κοπέλα, Λεστάτ! - Πάρ' τη! Χόρτασε την πείνα!
Ησύχασε, παιδί μου.
Είσαι κουρασμένη, κοιμήσου!
Είναι φέρετρο!
Απόλαυσε το φέρετρό σου!
Οι πιο πολλοί δεν μαθαίνουν πώς νιώθεις σε φέρετρο.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Επειδή μου αρέσει. Χάρισε στην αισθητιστική σου γεύση αγνότερες απολαύσεις.
Σκότωσε!
Μην αμφιβάλλεις ότι είσαι δολοφόνος, Λούι!
- Τι είναι αυτό; - Ενα φέρετρο.
Πράγματι. Πρέπει να πέθανες.
Πες μου, έχω πεθάνει;
Δεν έχεις πεθάνει.
Οχι ακόμα.
Αποτελείωσε τη!
Σώσε με από αυτόν!
Θα με αφήσεις να φύγω;
Δεν μπορώ να πεθάνω έτσι!
Θέλω έναν ιερέα.
Ο φίλος μου είναι ιερέας. Πες του τις αμαρτίες σου πριν πεθάνεις.
Εκτός αν την κάνω δική μας.
Τότε, δώσε τέλος στη δική της και δική σου τυραννία!
Είσαι ικανοποιημένος τώρα;
Θεέ μου!
Να φανταστεί κανείς...
...ότι από σένα πρέπει να διδαχτώ.
Στον Παλιό Κόσμο...
...το αποκαλούν σκοτεινό χάρισμα.
Κι εγώ σου το έδωσα.
Μην πηγαίνετε από κει. Υπάρχει πανώλη.
- Γηγαίνετε από κει που ήρθατε! - Από κει που ήρθα...
Βοηθήστε μας.
Ο μπαμπάς έφυγε και δεν ξαναγύρισε.
Ξυπνήστε τη μαμά μου, μεσιέ.
Φιλόσοφέ μου. Μάρτυρά μου.
Μην παίρνεις ανθρώπινη ζωή.
Πρέπει να το γιορτάσουμε!
Εχει μείνει ζωή ακόμα στη γριά.
Γύρνα πίσω!
Είσαι αυτό που είσαι!
Φόνος από φιλευσπλαχνία.
Αγαπάς την πολύτιμή σου ενοχή.
Στις φλέβες μου το αίμα της...
...έτρεξε πιο γλυκό από τη ζωή.
Τότε μου φάνηκαν λογικά όσα είπε ο Λεστάτ.
Θα ηρεμούσα μόνο όταν σκότωνα.
Άκουσα την καρδιά της και τότε κατάλαβα τι σήμαινε γαλήνη.
Για να σε βρω, Λούι, ακολουθώ τα πτώματα αρουραίων.
Ο πόνος είναι φριχτός για σένα.
Τον νιώθεις όσο κανένα άλλο πλάσμα, διότι είσαι βρικόλακας.
Δεν θέλεις να εξακολουθήσει.
Τότε κάνε αυτό που είναι στη φύση σου να κάνεις.
Θα νιώσεις όπως ένιωσες με το παιδί στην αγκαλιά σου.
Το κακό είναι άποψη ζωής.
Ο Θεός σκοτώνει χωρίς διάκριση.
Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς.
Κανένα πλάσμα κάτω απ' τον Θεό δεν Του μοιάζει...
...όσο εμείς.
Εχω ένα δώρο να σου δώσω.
Ελα.
Σε παρακαλώ.
Εδώ την έχω.
Χρειάζεσαι...
...συντροφιά...
...πιο ταιριαστή σε σένα.
Θυμάσαι πόσο την ήθελες;
Να τη γευτείς;
Νόμιζα ότι τη σκότωσα.
Μην ανησυχείς.
Η συνείδησή σου είναι καθαρή.
Άκουσέ με.
Ασθένησες, θησαυρέ μου.
Θα σου δώσω αυτό που χρειάζεσαι για να γίνεις καλά.
Θέλεις να πεθάνει, δηλαδή;
Πιες έτσι.
Σταμάτα!
Αρκετά!
Θέλω λίγο ακόμα.
Ασφαλώς και θέλεις.
Ηρεμα, αγάπη μου.
Είναι τόσο αθώοι.
Δεν πρέπει να υποφέρουν.
Ωραία.
Ωραία, λοιπόν.
Σταμάτα.
Αρκετά, αγάπη μου.
Μην σταματήσει η καρδιά της.
Θέλω κι άλλο.
Το ξέρω.
Στην αρχή...
...όμως, πίνε λίγο, μην ο θάνατος πάρει κι εσένα.
Τα πήγες πολύ καλά. Κοίτα.
Δεν έχυσες ούτε σταγόνα.
Πού είναι η μαμά;
Η μαμά πήγε...
...στον παράδεισο, αγάπη μου, όπως εκείνη η γλυκιά κυρία εκεί.
Ολοι πάνε στον παράδεισο.
Εκτός από εμάς.
Θα τρομάξεις την κόρη μας.
Δεν είμαι κόρη σας.
Και όμως, είσαι.
Είσαι δική μου και του Λούι.
Ο Λούι ήθελε να μας αφήσει.
Θα έφευγε μακριά.
Τώρα, όμως, δεν θα φύγει.
Τώρα θα μείνει...
...και θα σε κάνει ευτυχισμένη.
Τέρας.
Μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Το έκανε για να μείνεις;
Ισως.
Ηξερε ότι θα την αγαπούσα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.
Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό.
Της χάρισε όλη του τη στοργή, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Ίσως, στο τέλος, το έκανε διότι ένιωθε κι εκείνος μόνος.
Χρειάζομαι περισσότερο φως.
Θα τυφλωθώ χωρίς άλλη λάμπα.
Θα τη ράψω το πρωί.
Δυστυχώς, μαντάμ, τα πρωινά είναι απαραβίαστα.
Mικρό παιδί ήταν.
Mα και αδυσώπητη δολοφόνος...
...ικανή γι' ανήλεη αναζήτηση του αίματος, με όλη τη βουλιμία ενός παιδιού.
Θα στο φιλήσω να περάσει.
Τώρα...
...ποιος θα ράψει το φόρεμα; Να σκέφτεσαι πρακτικά!
Να θυμάσαι, ποτέ στο σπίτι.
Στην αρχή κοιμόταν στο φέρετρό μου.
Έστριβε τα μαλλιά μου με τα μικρά της δάχτυλα.
'Ωσπου μια μέρα ζήτησε δικό της φέρετρο.
Όταν, όμως, ξυπνούσε...
...ερχόταν και κοιμόταν στο δικό μου.
Πέθαιναν γρήγορα, τότε, πριν μάθει να παίζει μαζί τους...
...ν' αναβάλλει τη στιγμή, ώσπου να πάρει ό, τι ήθελε.
Γιατί κλαις, μικρή μου;
Χάθηκες, αγάπη μου;
Ησύχασε τώρα, μην κλαις.
Θα τη βρούμε.
Πρόσεχε τον αντίχειρά σου. Αυτό το μικρό δακτυλάκι.
Είναι ακριβές, χρυσό μου.
Πολύ ακριβές, ίσως, για ένα κοριτσάκι σαν εσένα.
Κλόντια! Τι σου έχουμε πει;
Ποτέ μέσα στο σπίτι.
Κάνε μου λίγο χώρο.
Για μένα ήταν ένα παιδί.
Για τον Λεστάτ ήταν μαθήτρια.
Ένα παιδί-θαύμα με πόθο για φόνους εφάμιλλο του δικού του.
Mαζί αφάνισαν ολόκληρες οικογένειες.
Εξαίσια, εξαίσια.
Και τώρα παίξε κάτι πιο μελαγχολικό.
Ο χρόνος περνά γοργά για τους θνητούς, όταν ευτυχούν.
Και για μας επίσης.
Τα χρόνια πέταξαν σαν λεπτά. Η πόλη επεκτάθηκε.
Aτμόπλοια αντικατέστησαν τα ιστιοφόρα...
...μεταφέροντας ατέλειωτο εδεσματολόγιο από ξένους.
Ένας νέος κόσμος ξεπήδησε.
Και τώρα ήμαστε όλοι Aμερικανοί.
Τούτη η ρυπαρή σύγχρονη εποχή!
Θα έδινα τα πάντα για μια σταγόνα παλιάς, καλής κρεολής!
Δεν σου αρέσουν οι Γιάνκηδες;
Η δημοκρατική τους γεύση δεν ικανοποιεί τον ουρανίσκο μου.
Αυτή είναι καθαρή κρεολή.
Πιστεύω ότι η Κλόντια την ανακάλυψε.
Τι συμβαίνει;
Δεν τη θέλεις;
Θέλω να γίνω σαν αυτή.
Μπορώ...
...να γίνω σαν αυτή κάποια μέρα;
Πάλι μελαγχολίες! Μοιάζεις όλο και πιο πολύ του Λούι!
Σύντομα θα τρως αρουραίους!
Πότε έτρωγες αρουραίους, Λούι;
Πριν πολύ, πολύ καιρό.
Πριν γεννηθείς εσύ.
Δε σου τους συνιστώ.
Πέρασαν 30 χρόνια, αλλά το σώμα της παρέμεινε μικρού παιδιού.
Τα μάτια πρόδιναν την ηλικία της και σε κοιτούσαν...
...με ένα ερώτημα...
...το οποίο κάποτε έπρεπε ν' απαντηθεί.
Κι άλλη κούκλα;
Ξέρεις, βέβαια, ότι έχω δωδεκάδες.
Νόμιζα ότι ήθελες άλλη μια.
Γιατί πάντα αυτή τη νύχτα;
Τι εννοείς;
Μου χαρίζεις κούκλα την ίδια νύχτα κάθε χρόνο.
Δεν το είχα προσέξει.
Είναι τα γενέθλιά μου;
Με ντύνεις σαν κούκλα.
Με χτενίζεις σαν κούκλα.
Γιατί;
Ορισμένες από αυτές, Κλόντια, είναι παλιές...
...και φθαρμένες.
- Πρέπει να τις πετάξεις. - Θα τις πετάξω!
Τι έκανες;
Αυτό που μου είπες!
- Άφησες πτώμα να σαπίσει; - Τη θέλω!
- Θέλω να γίνω εκείνη! - Είναι τρελή!
Μολύνει το σπίτι μέσα στο οποίο ζούμε!
Θέλεις να μείνω για πάντα μια κούκλα;
Μη!
Γιατί όχι; Δεν μπορώ ν' αλλάξω...
...σαν όλους τους άλλους;
Ποιος απ' τους δυο το έκανε;
Ποιος από σας το έκανε;
Ποιος μ' έκανε αυτό που είμαι;
Τι είσαι;
Ενας βρικόλακας που ρυπαίνει το κρεβάτι του!
Κι αν κόψω τα μαλλιά μου ξανά;
Θα μεγαλώσουν πάλι.
Μα δεν ήμουν πάντα έτσι!
Κάποτε είχα μητέρα. Και ο Λούι είχε σύζυγο.
Ηταν θνητός, όπως κι εκείνη.
Κι εγώ ήμουν κάποτε!
Εσύ μας έκανες αυτό που είμαστε!
Εσύ μου το έκανες αυτό;
Πώς το έκανες;
Γιατί να σου πω;
Εγώ διαθέτω τη δύναμη.
Γιατί μόνο εσύ;
Πες μου πώς το έκανες!
Να είσαι ευχαριστημένη...
...επειδή σε έκανα αυτό που είσαι.
Θα πέθαινες, αν δεν το έκανα.
Οπως το καταραμένο πτώμα! Ξεφορτώσου το!
Εσύ ξεφορτώσου το.
Λούι, γιατί;
Πρέπει να μου πεις.
Βλέπεις τη γριά γυναίκα;
Αυτό δεν θα συμβεί σ' εσένα.
Ποτέ δεν θα γεράσεις.
Και ποτέ δεν θα πεθάνεις.
Αυτό σημαίνει και κάτι άλλο, έτσι;
Ποτέ, ποτέ δεν θα μεγαλώσω.
Τον μισώ.
Πες μου πώς έφτασα στο σημείο να γίνω αυτό το...
...πράγμα.
Τριάντα χρόνια απέφευγα εκείνο το μέρος.
Όμως, βρήκα τον δρόμο...
...χωρίς σχεδόν να σηκώσω τα μάτια.
Εσύ...
...τράφηκες από μένα;
Ο Λεστάτ με βρήκε μαζί σου.
Υστερα έκοψε τη φλέβα του και σε έθρεψε.
Από τότε έγινες βρικόλακας...
και έμεινες βρικόλακας.
Και οι δυο σας φταίτε.
Εγώ σου πήρα τη ζωή.
Εκείνος σου έδωσε άλλη.
Και τι υπέροχη ζωή!
Σας μισώ και τους δύο.
Περπάτησα όλη νύχτα.
Όπως περπατούσα πριν χρόνια...
...όταν πνιγόμουν από τύψεις στη σκέψη μόνο των σκοτωμών.
Σκέφτηκα όσα πράγματα έκανα και δεν μπορούσα ν' αλλάξω.
Ζητούσα μια στιγμή ηρεμίας.
Μας δένει το μίσος.
Αλλά δεν μπορώ να σε μισήσω.
Λούι, αγάπη μου.
Ημουν θνητή, ώσπου εσύ...
...μου έδωσες αθάνατο φιλί.
Εγινες μητέρα μου και πατέρας μου.
Τώρα είμαι δική σου για πάντα.
Αλλά πρέπει να τελειώσουν όλα.
Θα τον εγκαταλείψουμε.
Δεν θα μας αφήσει να φύγουμε.
Αλήθεια;
Τι θέλεις πάλι; Η παρουσία σου και μόνο...
...με εξαγριώνει.
Βρήκα κάποιον που θα γίνει καλύτερος βρικόλακας!
Αυτό πρέπει να με τρομάξει;
Είσαι κακομαθημένη, επειδή είσαι μοναχοπαίδι.
Χρειάζεσαι έναν αδελφό.
Ισως τον χρειάζομαι εγώ.
Με κουράσατε και οι δύο.
Μπορούμε να γεμίσουμε τον κόσμο βρικόλακες...
...οι τρεις μας.
Οχι εσύ...
...μικρή μου Κλόντια.
Είσαι ψεύτης.
Αλλά μου χαλάς τα σχέδια.
Ποια σχέδια;
Ηρθα για να φιλιώσουμε.
Αν και είσαι ψεύτης...
...θέλω τα πράγματα να γίνουν όπως πρώτα.
Τότε, μην με ζαλίζεις.
Θα κάνω κάτι περισσότερο.
Σου έφερα ένα δώρο.
Τότε, ελπίζω να είναι...
...μια όμορφη γυναίκα...
...με προσόντα τα οποία εσύ δεν θ' αποκτήσεις ποτέ.
Γιατί λες τέτοια λόγια;
Δεν έχεις τραφεί αρκετά.
Το διακρίνω από το χρώμα σου.
Ελα να δεις.
Μην θυμώνεις μαζί μου.
Οταν τους είδα, είπα ότι ήταν για σένα.
Μεθυσμένοι...
...με μπράντι, μια σταλιά.
Οπωσδήποτε...
...ξεπέρασες τον εαυτό σου.
Εγώ θα ξεφορτωθώ τα πτώματα.
Συγχωρούμε ο ένας τον άλλο;
Αψέντι;
Τους πότισες αψέντι;
Λάβδανο.
Δυστυχώς τους σκότωσε...
...αλλά κρατάει το αίμα ζεστό.
Με άφησες να πιω...
...αίμα πεθαμένου;
Ενα μάθημα που μου έμαθες...
...να μην πίνω από πεθαμένο.
Βάλε με στο φέρετρό μου.
Εγώ θα σε βάλω!
Σήκωσέ με.
Καληνύχτα, γλυκέ πρίγκιπα.
Είθε σμήνη δαιμόνων να σε ταξιδέψουν στην ανάπαυσή σου.
Να τον κάψουμε;
Να τον θάψουμε;
Τι θα του άρεσε;
Το έλος.
Ταιριάζει με αυτά τα ερπετά.
Του άξιζε να πεθάνει.
Ισως αξίζει και σ' εμάς, κάθε νύχτα στη ζωή μας.
Ηταν ο δημιουργός μου.
Μου χάρισε αυτή τη ζωή...
...όποια και αν είναι.
Δεν έπρεπε να πεθάνει έτσι.
Το έκανα για χάρη μας.
Για να ελευθερωθούμε.
Τον πεθύμησες;
Ηταν ολόκληρος ο κόσμος μου.
Είναι τόσο απλό.
Ημαστε σαν δυο ορφανά που μάθαιναν πάλι να ζουν.
Πληρώσαμε ναύλο για την Ευρώπη.
Περιμένοντας το πλοίο...
...μελέτησε μύθους και θρύλους του Παλιού Κόσμου...
...ερευνώντας αυτό που αποκαλούσε είδος μας.
Κοίτα ποιους ξεχάσαμε.
Να τα ελευθερώσουμε.
Ηρθε η άμαξα.
Άκου, Λούι...
Υπάρχει ακόμα ζωή...
...σε αυτά τα γέρικα χέρια.
Οχι ακριβώς φουριόζο.
Μοντεράτο.
Ισως καντάμπιλε.
Πώς είναι δυνατόν;
Ρώτα τον αλιγάτορα.
Το αίμα του βοήθησε.
Υστερα, αφού τράφηκα με αίμα φιδιών...
...φρύνων...
...και όλων των ρυπαρών όντων...
...του Μισισιπή...
...αργά...
...ο Λεστάτ έγινε κάτι το οποίο...
...έμοιαζε στον εαυτό του.
Στάθηκες...
...πολύ...
...άτακτο κοριτσάκι.
Το πλοίο σαλπάρει χωρίς εμάς!
Η φωτιά έδειχνε ν' απλώνεται...
...αλλά στεκόμουν στο κατάστρωμα με τον φόβο ότι θα ξαναβγεί...
...από το ποτάμι σαν τέρας, για να μας αφανίσει.
Και συνεχώς σκεφτόμουν:
Λεστάτ...
...μας αξίζει η εκδίκησή σου.
Mου έδωσες το σκοτεινό χάρισμα...
...και σε παρέδωσα δεύτερη φορά στα χέρια του θανάτου.
Aν και το πλοίο έδειχνε καθαρό από αρουραίους...
...ένας παράξενος λοιμός χτύπησε τους επιβάτες του.
Mόνο εγώ και η Κλόντια δεν προσβληθήκαμε.
Δεν κάναμε γνωριμίες...
...και συζητήσαμε το μυστήριο μεταξύ μας.
Φτάσαμε στη Μεσόγειο.
Ηθελα τα νερά να ήταν γαλανά. Μα, τα νερά ήταν μαύρα...
...νυχτερινά.
Πόσο υπέφερα τότε...
...καθώς προσπαθούσα να θυμηθώ τα χρώματα που στη νεότητά μου θεωρούσα δεδομένα.
Ψάξαμε από χωριό σε χωριό...
...από ερείπιο σε ερείπιο...
...από χώρα σε χώρα.
Ποτέ δεν βρίσκαμε τίποτα.
Άρχισα να πιστεύω ότι ήμαστε οι μόνοι.
Υπήρχε μια παράξενη ανακούφιση σε αυτή τη σκέψη.
Τι να πουν οι καταραμένοι στους καταραμένους;
Δεν βρήκατε τίποτα;
Χωριάτικες δοξασίες.
Προλήψεις για σκόρδα...
...σταυρούς...
...και τον πάσσαλο στην καρδιά.
Αλλά από κάποιον του είδους μας...
...ούτε ψίθυρο.
Δεν υπήρχε Κόμης Δράκουλας στην Τρανσυλβανία;
Χυδαίες φαντασιώσεις...
...κάποιου παράφρονα Ιρλανδού.
Παρίσι...
Σεπτέμβριος, 1870.
Η πόλη των ονείρων μου.
Τελικά ήμουν κρεολός. Το Παρίσι ήταν η μητέρα της Ν. Ορλεάνης.
Ένα σύμπαν ολόκληρο, αυτεξούσιο.
Ήμαστε και πάλι ζωντανοί.
Mόνο οι δυο μας.
Ένιωθα τέτοια ευφορία που υπέκυπτα σε κάθε της επιθυμία.
Τότε...
...όταν έπαψα να αναζητώ βρικόλακες...
...με βρήκε ένας βρικόλακας.
Γελοίε!
Γύρεψα στον κόσμο έναν αθάνατο και βρίσκω εσάς!
ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΒΑΜΠΙΡ
Φέρε και τη μικρή.
Κανείς δεν θα σας πειράξει.
Και...
...να θυμάσαι τ' όνομά μου.
Αρμάντ.
Να θυμάσαι τι σου είπα.
Εχουν διαφορετικές δυνάμεις. Θα διαβάσουν τις σκέψεις σου.
Αυτός είναι ο βρικόλακας.
Δυο εραστές...
...απολαμβάνουν την αγάπη τους τη βιολετιά...
Περιπαθείς περιπτύξεις ο ένας με τον άλλο...
...δεν επιτρέπουν στοχασμούς για τη φθορά...
...ώσπου να πέσουν ξαφνικά...
...στα χέρια μου δίχως άλλο!
Βαμπίρ υποκρίνονται ανθρώπους που υποκρίνονται βαμπίρ.
Πολύ aνant-garde.
Ο μοναχός του οποίου η ψυχή κοινωνεί με τον ουρανό...
...και περνά τις μέρες του...
...σε θεοσεβή περισυλλογή...
...ανακαλύπτει ότι σύντομα θα συναντήσει τον Κύριό του.
Για όλες του τις προσευχές δεν παίρνει ανταμοιβή...
Το μάθημα τελείωσε δω...
...και μάθετε το εξής:
Καθέναν από σας θέλουν τα χέρια μου ν' αγγίξουν.
Καθένας πρέπει το μέτωπο να σκύψει στο φιλί μου.
Μα, να, ακούστε!
Θνητός θαρρώ ότι σιμώνει!
Τι έχουμε δω;
Τι ομορφιά στο δικό μου πλάι;
Ρόδο ανθισμένο; Μπουμπουκιασμένη βιολέτα;
Ισως έχει κατά νου γυναίκα μου να γίνει.
Ισως το μάθημα δεν σχόλασε!
Δεν θέλω να πεθάνω!
Θάνατος είμαστε και θα είμαστε για πάντα.
Ολοι πεθαίνουμε!
Μα, είμαι νέα!
Ο θάνατος δεν σέβεται ηλικία! Ερχεται κάθε στιγμή, παντού.
Κι αν αυτή η σάρκα τώρα είναι ρόδινη...
...γκρίζα θα γενεί, θα ζαρώσει.
Θέλω να ζήσω! Δεν με νοιάζει!
Τότε γιατί σε νοιάζει αν πεθάνεις τώρα;
Κι αν ο θάνατος έχει καρδιά ν' αγαπήσει και να σε λυπηθεί;
Σε ποιον να στρέψει το πάθος;
Θα διάλεγες έναν άνθρωπο από αυτόν τον κόσμο;
Κάποιον να υποφέρει;
Mεσιέ βαμπίρ, πάρτε εμένα!
Σας λατρεύω!
Περίμενε τη σειρά σου!
Ξέρεις τι σημαίνει να σε αγαπάει ο θάνατος;
Να γίνεις νύφη μας;
Χωρίς πόνο.
Τερατώδες.
Ζούμε κάτω από το θέατρο.
Ελάτε να σας δείξω.
Τερατώδες.
Και πολύ όμορφο.
Καλωσόρισες στην κατοικία μου.
Δοκίμασέ τον.
Δυο βρικόλακες...
...από τον Νέο Κόσμο...
...έρχονται να μας καθοδηγήσουν σε μια νέα εποχή...
...καθώς η δική μας φθίνει...
...και σβήνει.
Είσαι επικεφαλής της ομάδας;
Αν υπήρχε επικεφαλής...
...αυτός θα ήμουν εγώ.
- Εχεις την απάντηση; - Εχεις ερωτήσεις;
Τι είμαστε;
Τίποτα...
...αν όχι βαμπίρ.
Ποιος μας δημιούργησε έτσι;
Δεν ξέρεις τον δημιουργό σου;
Δεν ξέρω τον δημιουργό εκείνου.
Θέλω να μάθω την πηγή...
...όλου αυτού...
...του κακού.
Καταλαβαίνω.
Σε είδα στο θέατρο.
Είδα την οδύνη σου...
...τον οίκτο σου για την κοπέλα.
Πεθαίνεις...
...όταν σκοτώνεις.
Πιστεύεις ότι σου αξίζει ο θάνατος και δεν έχεις όρια.
Αυτό, όμως, σε κάνει κακό;
Αφού αντιλαμβάνεσαι την καλοσύνη, αυτό δεν σε κάνει...
...καλό;
Δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν;
Ισως.
Ισως, όμως...
...αυτό...
...είναι το μόνο αληθινό κακό που απέμεινε.
Δηλαδή, ο Θεός δεν υπάρχει;
Δεν ξέρω τίποτα για τον Θεό.
Η για τον διάβολο.
Ποτέ δεν είδα όραμα, ούτε έμαθα κάποιο μυστικό...
...το οποίο δεν θ' αφόριζε ή θα έσωζε την ψυχή μου.
Από όσο γνωρίζω εγώ...
...μετά από 400 χρόνια...
...είμαι ο πιο ηλικιωμένος...
...ζωντανός βρικόλακας...
...στον κόσμο.
Αυτό φοβόμουν πάντα.
Φοβάσαι πολύ.
Τόσο που με κάνεις να φοβάμαι.
Εκείνος που σε δημιούργησε...
...έπρεπε να σου το πει αυτό.
Εκείνος που άφησε τον Παλιό Κόσμο για τον Νέο.
Δεν γνώριζε τίποτα.
Ούτε καν τον ενδιέφερε.
Ελα, λατρεμένε.
Είναι ώρα να πάρουμε τον δρόμο μας.
Πεινώ...
...κι η πόλη μας περιμένει.
Το θέατρο ήταν άδειο όταν φεύγαμε.
Ήσυχο σαν τάφος.
Καθώς το διασχίζαμε, μου ήρθε πάλι η σκέψη:
Aδίκησα τον Λεστάτ.
Τον μίσησα για εσφαλμένους λόγους.
Πώς τον αδίκησες;
Είπες ένα όνομα.
Δεν θέλω να το ξαναπώ.
Ενα έγκλημα υπάρχει...
...ανάμεσα σε μας τους βρικόλακες.
Εγκλημα που σημαίνει θάνατο σε οποιονδήποτε βρικόλακα.
Να σκοτώσεις έναν του είδους σου.
Νομίζεις ότι θα τους αφήσω να σου κάνουν κακό;
Ο κίνδυνος σε κρατά σε μένα.
Η αγάπη με κρατά σε σένα.
Αγάπη;
Θα με άφηνες για τον Αρμάντ, αν σου έγνεφε.
Ποτέ.
Σε θέλει όσο κι εσύ. Περίμενε να έρθεις.
Σε θέλει σύντροφο.
Καιροφυλακτεί.
Θεωρεί το θέατρο ανιαρό όσο κι εμείς.
Ξέρεις τι μου είπε η ψυχή του δίχως να μου πει λέξη;
Άφησέ τον, μου είπε.
Άφησέ τον.
Αυτό πρέπει να κάνω;
Να σε αφήσω ελεύθερο;
Πατέρα μου.
Λούι μου.
Εσύ με δημιούργησες;
Ολα θα πάνε καλά.
Το πιστεύεις ειλικρινά;
Ο στρατιώτης...
...όταν επιστρέφει από τον πόλεμο...
...πιστεύει ότι η νίκη τον εξοικείωσε με τη θλίψη...
...ώσπου ο θάνατος...
...να τον δρεπανίσει από το άλογό του.
Σε περίμενα.
Άκουσέ με.
Λατρεύω την Κλόντια.
Είναι κόρη μου.
Ερωμένη σου.
Είναι η αγαπημένη μου.
Το παιδί μου.
Αν έτσι λες, είσαι άδολος.
Κινδυνεύει, σωστά;
Κινδυνεύει.
Mπορώ να σου πω τους λόγους.
Η σιωπή της.
Η νεότητά της.
Aπαγορεύεται να δημιουργείς κάποιον τόσο νέο...
...τόσο ανυπεράσπιστο...
...που δεν επιβιώνει μόνος του.
Ευθύνεται ο δημιουργός της.
Σκότωσες το βαμπίρ που σας δημιούργησε;
Γι' αυτό δε λες τ' όνομά του;
Ετσι πιστεύει ο Σαντιάγκο.
- Δεν θέλουμε διαμάχη μαζί του. - Ηδη έχει αρχίσει!
Αν θέλεις να τη σώσεις...
...απομάκρυνέ τη! - Θα φύγω κι εγώ.
Τόσο σύντομα;
Χωρίς τις απαντήσεις που τόσο λαχταράς;
Είπες ότι δεν υπάρχουν.
Εθεσες λάθος ερωτήσεις.
Ξέρεις...
...πόσο λίγοι βρικόλακες...
...διαθέτουν το σθένος για την αθανασία;
Πεθαίνουν εθελοντικά.
Ο κόσμος...
...αλλάζει.
Εμείς όχι.
Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία...
...που μας αφανίζει όλους.
Σε χρειάζομαι για να επικοινωνήσω με αυτόν τον αιώνα.
Εμένα;
Δεν καταλαβαίνεις;
Δεν είμαι πνεύμα καμιάς εποχής.
Είμαι η ανισότητα των πάντων.
Πάντα ήμουν αυτό.
Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής σου.
Η ψυχή της.
Η έκπτωσή σου...
...ήταν η πτώση ενός αιώνα.
Μα, βαμπίρ σε θέατρο;
Παρακμασμένοι.
Άχρηστοι.
Δεν καθρεπτίζουν τίποτα.
Ομως...
...εσύ καθρεπτίζεις.
Εσύ καθρεπτίζεις...
...τη ραγισμένη του καρδιά.
Ενας βρικόλακας...
...με ανθρώπινη καρδιά.
Ενας αθάνατος με πάθος θνητού.
Είσαι...
...όμορφος, φίλε μου.
Ο Λεστάτ πρέπει να δάκρυσε όταν σε δημιούργησε.
Γνώριζες τον Λεστάτ;
Τον γνώριζα.
Τον γνώριζα αρκετά καλά για να μην πενθήσω τον θάνατό του.
Ένιωσα επιτέλους τη γαλήνη.
Aνακάλυψα τον δάσκαλο που δεν θα μπορούσε να ήταν ο Λεστάτ.
Ήξερα ότι ο Aρμάντ δεν θ' απέκρυπτε τη γνώση.
Θα περνούσε από μέσα του σαν από υαλοπίνακα.
Μαντελέιν...
...ο Λούι είναι ντροπαλός.
Πιες.
Κάν' το!
Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν έχω τη δύναμη.
- Εσύ φρόντισες γι' αυτό. - Δεν ξέρεις τι ζητάς!
Αντιθέτως, μεσιέ.
Ξέρω.
Βρήκες τον νέο σου σύντροφο! Θα δημιουργήσεις τη δική μου!
Πώς σου φαινόμαστε;
Μας θεωρείς όμορφους;
Μαγευτικούς;
Λευκό δέρμα, άγρια μάτια. Ξέρεις τι πλάσμα θα γίνεις;
Ποτέ δεν θα γίνεις κακός!
Κι εγώ δεν πρόκειται να υποφέρω γι' αυτό τον λόγο!
Μην με αναγκάζεις να το κάνω!
Το έκανες, όμως, σε μένα.
Μ' αρπάξατε απ' τη μητρική αγκαλιά σαν τέρατα παραμυθιού.
Τώρα κλαις!
Τα δικά μου δάκρυα δεν αρκούν γι' αυτό που έκανες!
Δώσε μού τη, Λούι!
Κάν' το αυτό πριν με αφήσεις!
Και όμως, σε αγαπώ!
Αυτή είναι η τυραννία μου!
Ποιος θα με φροντίσει, αγάπη μου...
...μαύρε μου άγγελε, όταν εσύ θα έχεις φύγει;
Τι νομίζεις πως είναι;
Μια κούκλα;
Παιδί που δεν μπορεί να πεθάνει.
Και το παιδί που πέθανε;
Η θυγατέρα μου.
Τι της συμβαίνει;
Πεθαίνει.
Συνέβη και σ' εσένα...
...αλλά ήσουν πολύ μικρή για να θυμάσαι.
Αν, όμως, πεθάνει;
Είναι ο θάνατος των θνητών.
Μην μου κρατάς κακία, αγάπη μου.
Πήρες την εκδίκησή σου.
Τι εννοείς;
Αυτό που πέθανε στο δωμάτιο, δεν ήταν εκείνη η γυναίκα.
Αυτό που πέθανε είναι...
...η τελευταία πνοή που είχα...
...και ήταν ανθρώπινη.
Ναι, πατέρα.
Επιτέλους σ' εκδικήθηκα.
Ωρα ν' αποδοθεί δικαιοσύνη, μικρούλα.
Κάλεσέ μου τον Αρμάντ. Δεν θα το επέτρεπε αυτό.
Θάνατος για τους άλλους.
Εσένα σε αναμένει...
...η αιωνιότητα σε ένα κουτί.
Θα σε χτίσουμε.
Θα έχεις συντροφιά τα ουρλιαχτά σου.
Ισως πεθάνεις μετά από αιώνες.
Πάρτε τους!
Ονειρα γλυκά.
Πού είναι η Κλόντια;
Δεν μπορώ να τη βοηθήσω.
- Πού είναι η Κλόντια; - Δεν μπορώ να τη σώσω!
Φοβάμαι ότι θα σε χάσω!
Ελα, Λούι.
Οχι εδώ.
Κλαίνε, λοιπόν, τα βαμπίρ;
Μια...
...ίσως δυο φορές στην αιωνιότητα.
Ισως κατευνάζω τη θλίψη, διότι πήρα τέτοια εκδίκηση.
Ούτε καν τους ειδοποίησες;
Ηξερες τι θα έκανα;
Ηξερα.
Σε έσωσα, όμως, σωστά;
Από το τρομερό ξημέρωμα.
Ησουν ο αρχηγός τους. Σ' εμπιστευόντουσαν.
Μ' έκανες να δω τις αδυναμίες τους.
Ηταν...
...καταδικασμένοι, παγιδευμένοι στην παρακμή.
Λησμόνησαν το πρώτο μάθημα...
...ότι πρέπει να είμαστε ισχυροί...
...όμορφοι...
...και χωρίς τύψεις.
Μπορείς να με διδάξεις αυτό;
Να μην νιώθω τύψεις;
Θα γίνουμε υπέροχο ζευγάρι.
Κι αν, όμως, είναι μάθημα που δεν θέλω να μάθω;
Κι αν η τυραννία είναι το μόνο που έχω;
Οι τύψεις μου;
Δεν θέλεις να απαλλαχτείς;
Ωστε ν' αποκτήσεις και αυτή;
Την καρδιά που πενθεί εκείνη...
...την οποία έκανες στάχτη;
Ορκίζομαι, δεν το έκανα.
Είμαι βέβαιος ότι το έκανες.
Είμαι βέβαιος...
...ότι εσύ...
...δεν νιώθεις τύψεις για τίποτα.
Δεν αισθάνεσαι...
...τίποτα.
Αν αυτό απέμεινε να μάθω...
...μπορώ να το μάθω μόνος μου.
Θα πεθάνω.
Είσαι πεθαμένος...
...και θέλεις να σε αναβιώσω ακόμη μια φορά.
Οσο και αν μ' ελκύει η πρόσκλησή σου...
...πρέπει, δυστυχώς...
...να την αρνηθώ.
Χρόνια περιπλανιόμουν.
/ταλία, Ελλάδα...
...σε όλους τους αρχαίους τόπους.
Ο κόσμος ήταν τάφος μου...
...νεκροταφείο σπασμένων αγαλμάτων.
Καθένα από αυτά τ' αγάλματα είχε τη μορφή της.
Ύστερα, από περιέργεια...
...ανία και ποιος ξέρει τι άλλο...
...έφυγα από τον Παλιό Κόσμο...
...κι επέστρεψα στην Aμερική μου.
Ένα θαύμα της μηχανικής επέτρεψε να δω την ανατολή...
...πρώτη φορά...
...ύστερα από διακόσια χρόνια.
Τι ανατολές!
Τις είδα όπως δεν τις είχαν δει ανθρώπινα μάτια.
Aσημένιες στην αρχή...
...ύστερα, με τον καιρό, σε τόνους ιώδους...
...κόκκινο...
...και το γαλάζιο που είχα χάσει από καιρό.
Την άνοιξη του 1988 επέστρεψα στη Νέα Ορλεάνη.
Mόλις μύρισα τον αέρα, κατάλαβα ότι ήμουν στο σπίτι μου.
Ήταν μυρωδάτος...
...σχεδόν γλυκός...
...σαν το άρωμα των γιασεμιών και των ρόδων στην αυλή μας.
Περπάτησα τους δρόμους απολαμβάνοντας το χαμένο άρωμα.
Και μετά, στην οδό Πριτάνια...
...λίγα τετράγωνα μακριά απ' το κοιμητήριο Λαφαγιέτ...
...ένιωσα οσμή θανάτου.
Mα, δεν ερχόταν απ' τα μνήματα.
Η οσμή δυνάμωνε καθώς περπατούσα.
Θάνατος παλιός.
Οσμή αμυδρή για να αντιληφθούν οι θνητοί.
Πόσο χαίρομαι που ήρθες.
Ονειρευόμουν...
...αυτή τη στιγμή.
Η Κλόντια δεν έπρεπε να είχε γίνει μια από...
...μας.
Αυτά πέρασαν, Λεστάτ.
Πέρασαν.
Είσαι ακόμα όμορφος, Λούι.
Ησουν πάντα ο δυνατός.
Μην φοβάσαι.
Δεν θέλω το κακό σου.
Γύρισες, λοιπόν, κοντά μου;
Θυμάσαι πώς ήμουν;
Τι βρικόλακας ήμουν...
...θυμάσαι;
Ναι, θυμάμαι.
Κανείς...
...δεν μπορούσε να μου αντισταθεί.
Ούτε και συ.
Προσπάθησα.
Ναι, προσπάθησες.
Οσο πιο πολύ προσπαθούσες...
...τόσο πιο πολύ σε ποθούσα.
Δεν το υποφέρω!
Τόσα φώτα...
...και τόσος θόρυβος!
Κάνουν τη νύχτα πιο φωτεινή από τη μέρα!
Είναι φως ψεύτικο.
Δεν μπορεί να σε βλάψει.
Αν μείνεις μαζί μου, Λούι...
...θα μπορέσω να βγω πάλι.
Να γίνω ο παλιός Λεστάτ.
Πρέπει να φύγω.
Τι απέγινε ο Λεστάτ, δεν το γνωρίζω.
Εγώ εξακολουθώ να υπάρχω...
...νύχτα με τη νύχτα.
Τρέφομαι με όσους συναντώ.
Ομως, το πάθος μου χάθηκε μαζί με τα χρυσά της μαλλιά.
Είμαι πνεύμα υπερφυσικής σάρκας.
Αδέσμευτος.
Αναλλοίωτος.
Κενός.
Κενός;
Αυτό ήταν όλο;
Δεν μπορεί να τελειώσει έτσι.
Τελείωσε, όμως.
Δεν έχω τι άλλο να πω.
Δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, δεν είσαι κενός.
Τι δεν θα έδινα να έχω τη δύναμή σου...
...να δω αυτά που έχεις δει!
Δεν πρόσεχες τι είπα.
Σε πρόσεχα. Η ιστορία σου είναι εκπληκτική!
- Είναι απίστευτη. - Κάνε τη ό, τι νομίζεις.
Μάθε ό, τι μπορείς.
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μάθω και το ξέρεις.
Με έφερες εδώ για κάποιον λόγο, σωστά;
Για ποιον λόγο, άραγε;
Χρειάζεσαι σύνδεσμο με τον έξω κόσμο. Αυτός είμαι γω.
Πάρε με. Αυτό θέλω.
- Αρνούμαι να τελειώσει έτσι. - Θεέ μου, απέτυχα και πάλι.
Ο Θεός δεν έχει καμιά σχέση.
Σου αρέσει αυτό;
Σου αρέσει να γίνεις τροφή γι' αθανάτους;
Σου αρέσει ο θάνατος;
Το 1791 ήταν η χρόνια που συνέβη.
Ήμουν 24 ετών. Πιο νέος από όσο είσαι τώρα εσύ.
Οι εποχές ήταν διαφορετικές. Ήμουν ήδη άνδρας.
Ήμουν κύριος φυτείας στη νότια Νέα Ορλεάνη.
Η σύζυγός μου πέθανε στη γέννα.
Χέστηκα από τον φόβο.
Έθαψα αυτήν και το παιδί μας πριν μισό χρόνο περίπου.
Είναι καλό υλικό.
Θα 'θελα πολύ να τους συναντήσω.
Μάλλον γνωρίζεις ποιος είμαι.
Ηδη αισθάνομαι καλύτερα.
Πάνω απ' όλα πρόσμενα τον θάνατο.
Τον προσκαλούσα.
Λύτρωση από την τυραννία της ζωής.
Ακόμα κλαίγεται.
Άκουσες αρκετά;
Εγώ τ' άκουγα αυτά αιώνες.
Μην φοβάσαι.
Θα σου δώσω την επιλογή...
...την οποία δεν μου έδωσαν ποτέ.
Απόδοση: Γιώργος Λυκούδης
Στη Μνήμη του Ρίβερ Φίνιξ